Dear Guest,

Be welcome, enjoy, take time to chew on my words & leave a little bit happier. Others probably take care of delivering sadder issues.

Open brief aan minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem.

Beste Jeroen,

 

Je vindt het toch niet erg als ik je tutoyeer? Je bent nog relatief jong en ik ben al oud. We schelen zeker een generatie. En als sociaal bewogen mannen onder elkaar noem je elkaar bij de voornaam, is het niet?

 

Druk, druk, druk

 

Na je VWO en je universitaire opleiding heb jij je leven gewijd aan de bestuurlijke kant van onze samenleving, zo heb ik begrepen. Bij verschillende stichtingen en organisaties heb je als bestuurslid vele jaren kunnen wennen aan het pluche. En ook in de partijpolitiek ben je in de afgelopen drie decennia - bij de PvdA - gepokt en gemazeld; sinds 2000 zelfs in de tweede kamer; sinds 2012 in de regering en sinds 2013 ook nog eens voorzitter van de Euro groep. We mogen je dus wel een politiek dier, ja zelfs een bezige bij noemen.

 

Druk, druk, druk, dus. Weinig tijd om tussen het volk te leven. Weinig tijd om te luisteren, te bezig om aan te voelen wat er zich buiten dat onnatuurlijke machtsbolwerk, die bestuurlijke laag, afspeelt in "the real world".

 

En, zoals je misschien ondanks al die drukte gemerkt hebt, Jeroen, is het nadeel van een publieke functie dat iedereen je denkt te kennen. Zeker als je ook nog eens - gewenst of ongewenst - vaak de publiciteit haalt. En dat doe je. Is het niet als de Fransen aan de poten van je voorzittersstoel zagen, dan is het wel als interviewers je uitspraken ontlokken. Dat is trouwens niet zo moeilijk, Jeroen, je glimlacht al verheugd bij de nadering van een camera. Onderwerpen zat sinds je dubbelfunctie, niet?

 

Wat heeft Nederland dan aan jou?

 

Maar als iedereen je denkt te kennen, zal ook iedereen over je oordelen. En dan wordt de vraag gesteld: Als jij zo los staat van de realiteit, als jij tot over je oren in dat - van de maatschappelijke werkelijkheid zo geïsoleerde - politieke wereldje zit, wat heeft Nederland dan aan jou?

 

Je lijkt het prototype te zijn van de nieuwe generatie politici. Opgegroeid als generatie X, handelend als generatie Y. Goed opgeleid, eenzijdig gevormd; empatisch arm, rijk aan ego. Zo zou je kort deze generatie politici kunnen beschrijven. Meest aansprekende voorbeelden: Mark Rutte, Geert Wilders, Diederik Samson, en ja jij, Jeroen Dijsselbloem. Waar zijn we de mist in gegaan?

 

Twee voorbeelden uit jouw interview met de Volkskrant van 16/9 jl. geef ik om mijn mening te verduidelijken.

 

Je eerste opmerking: "Ik hoor steeds meer politici en burgers (TsoaC: over de bezuinigingen) zeggen: kan het nu niet wat zachter en langzamer, wat minder streng?"

 

Je jokt Jeroen. Je bent niet in de positie om een significante hoeveelheid burgers iets te horen beweren. Je hebt de functie niet, je hebt de tijd niet, je bent teveel onderweg of in het buitenland en je stelt de juiste vragen niet. Erger nog, je stelt helemaal geen vragen.

Je hebt dus geen basis waarop je een gefundeerde uitspraak kan doen.

 

Integendeel, als je al voldoende met burgers zou praten dan zou je als antwoord krijgen "had je niet kunnen bezuinigen toen het goed ging? Dan had je nu geld zat gehad om te investeren!" Een doodsimpel adagium uit het ouderwetse maar o zo toepasbare Keynesiaanse gedachtegoed.

 

Je sluit deze eerste opmerking af met "Dat is ongelooflijk riskant, de groei is nog zo kwetsbaar en beperkt, die draai je dan de nek om."

 

Sorry Jeroen, bezuinigingen leveren NOOIT groei op!

 

Jij ziet de groei van de economie vervolgens als resultaat van de gedane bezuinigingen en concludeert dat niet-bezuinigen de groei de nek om draait!

Sorry Jeroen, maar bezuinigingen leveren NOOIT groei op. Ze drukken groei, ze leiden in economisch zwakke tijden zelfs tot krimp.

Jullie draaien met bezuinigingen op het verkeerde moment al jaren onze groei de nek om!

 

En je tweede opmerking? "Het is voor de mensen moeilijk te begrijpen dat als de economie aantrekt er toch nog bezuinigd moet worden. Het probleem is dat werkloosheid hoog is, dus er gaat veel geld naar uitkeringen."

 

Ik geloof mijn ogen niet. Zijn dit echt jouw woorden, Jeroen? Je laat klip en klaar zien dat je beseft dat er hoge werkeloosheid is, maar in plaats van dat je dit als probleem ziet, zie je het als oorzaak. Als een reden waarom we moeten bezuinigen!

Wat je hiermee ook laat zien is je totale onvermogen om de burger te begrijpen. Het zal de burger worst zijn of we een paar jaar minder groei of zelfs krimp hebben. De groei in inkomen komt wel weer. Zolang we maar allemaal werk hebben! Want werk is inkomen. Werk is veiligheid.

 

Werk is inkomen. Werk is veiligheid.

 

Werkeloosheid (en daarna bijstand) betekent niet alleen een schokkende achteruitgang in inkomen, werkeloosheid betekent ook onzekerheid; angst.

 

Angst om noodgedwongen elke maand een stuk van je spaarcentjes op te souperen, angst om weer een afwijzing op een sollicitatiebrief in je mail te krijgen.

Angst om je huis straks met tienduizenden euro's verlies te moeten verkopen, angst om niet weten waar je dan moet wonen, dankzij wachtlijsten van 5 jaar en langer voor een huurwoning.

Onzekerheid door het besef dat je je kinderen niet langer financieel kunt steunen, onzekerheid die aan je vreet omdat je je vrouw geen veilig thuis meer kan bieden.

 

Ja Jeroen, dat alles staat ver weg van jouw veilige intellectuele wereldje, waarin je al decennia het politieke spelletje speelt.

De werkelijkheid staat ver af van die benauwende kring van gelijkdenkenden, ver weg van de betweters; verheven boven het gewone gepeupel; samen in een ivoren toren.

 

Vind je het gek dat een politicus als Wilders de massa achter zich krijgt?

Toch blijf ik altijd bereid om je te helpen die andere kant te zien.

 

Met vriendelijke groet,

 

Je sociale medestrijder TsoaC

 

Onze kleinzoon

TsoaC verhaalt.

 

Onze kleinzoon Milan is 3 jaar en komt bij ons logeren. Zijn mama geniet eindelijk van een welverdiende vakantie in het buitenland met haar vriend. 

 

Volgend jaar mag Milan ook met mama mee in het vliegtuig. Maar dit jaar heeft hij een weekje vakantie bij Oma en Opa. Eerst nog 's middags afscheid nemen van de juffies, zoals Milan de leidsters van het kinderdagverblijf noemt, daarna enthousiast de auto in. Helemaal van Flevoland mee naar Limburg, waar Oma en Opa in het witte huis wonen.

 

Honderduit babbelend is hij onderweg al heel goed in staat om dingen voor straks te regelen. Wat gaan we eten Oma? Mag ik ook een snoepje Oma? Nee Opa, ik zei het tegen Oma! Mag ik straks een spelletje Oma? Oma, gaan we weer Aaaaargghhhhh! doen? Opa heeft mazzel, hij is de chauffeur en wordt geacht (meestal) niet deel te nemen aan de gesprekken.

 

Voor we het weten heeft hij 2 uur vol gebabbeld en staan we bij de Chinees voor een afhaalmaaltijd. En zoals zoveel kinderen weet hij heel goed wat hij lekker vindt! Opa en Oma smaakt het trouwens ook erg goed.

 

Om Milan lekker te laten slapen en te voorkomen dat hij ons - zoals meestal bij zijn mama - om 6 uur 's ochtends al wakker roept, passen we een truukje toe: de luiken in de logeerkamer (al snel door Milan omgedoopt tot ZIJN kamer) gaan potdicht vóór hij naar bed gaat. Als hij bovenkomt is het al donker. Even plassen, tandjes poetsen, washandje over het snoetje en ... het helpt! In no time slaapt hij als een roos. De babyfoon blijft ruisstil en als we die avond naar bed gaan kunnen we zelfs doorslapen tot 8 uur de volgende ochtend. Heerlijk!

 

Logeren bij Oma en Opa is eigenlijk toch een beetje een feestje. Met bezoeken aan de speeltuin, pretpark de Valkenier; met een nieuwe zandbak in de tuin (zo'n schelp, waarvan de deksel ook als minibadje dienst doet) en samen duplo bouwen met Opa. Of samen met Oma een spelletje doen: Mario Party. Geen flauw idee hoe het werkt maar lol voor drie.

 

Ons kleinkind is trouwens een gezonde eter: er gaan rustig 1 á 2 boterhammen in met ontbijt en met de lunch net zo makkelijk. Warm eten is ook geen enkel probleem, hoewel er altijd voorspelbare voorkeuren zijn. Welk kind lust er geen macaroni? En soms bij wat minder favoriete maaltijden valt soms 'per ongeluk' een brokje groenvoer op de grond. Echt per ongeluk hoor Opa!

 

Ook hoeft hij mama gelukkig niet te missen. Elke avond face-time'd Oma met zijn mama en gebruikt Milan beeldtelefonie alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. 20 jaar geleden zou dit een scène in Startrek geweest zijn! En mama ziet dat het goed gaat met haar hartendief. Ook een zorg minder.

 

En 's avonds? Dan zitten Oma en Opa uitgevloerd op de bank met een spelletje of samen een film te kijken. Want al hebben we samen dan 7 kinderen, op deze leeftijd is zo'n energieke (b)engel een aanslag op je energiepotje. Maar we genieten van ons kleinkind. De hummel. 

Ook als hij slaapt.

 

TsoaC en zijn lief glimlachen.

Vreemdgaan

TsoaC zegt:

Ik snap Nederlanders soms niet meer. Gisteren las ik een stukje over een enquete van de Telegraaf waar ik met mijn pet niet bij kan. 

Oké, de Telegraaf is niet veel meer dan een Privé maar dan dagelijks uitgebracht en met een (naar ik dacht) uitstekend financieel katern. Maar het is wel de grootste krant van Nederland. Dus met duidelijk een bepaalde mate van invloed op de Nederlandse maatschappij.

Wat heeft de Telegraaf nu op zijn geweten? Het volgende. Naar verluidt heeft het katern "Vrouw" aan 5000 vrouwen de vraag voorgelegd met wie ze het liefste vreemd zou gaan.

Even vooraf: ik reageer nu hetzelfde als wanneer de vraag aan 5000 mannen gesteld zou zijn.

Als eerste: wat voor seksuele moraal, wat voor normen en waarden heb je als medium, als je vreemdgaan als een doodnormale keuze ziet. 
Wat zegt dat over de insteek van alle andere artikelen? Hoe kan ik (bijvoorbeeld) de mening in een financieel artikel in de Telegraaf nog vertrouwen als tegelijkertijd dit medium vreemdgaan als de gewoonste zaak van de wereld beschouwt?

Als tweede: in wat voor wereld leven wij als 5000 vrouwen doodgemoedereerd aangeven vreemd te willen gaan met een leuk uitziende man. Let wel: je kunt alleen vreemd gaan als je een partner hebt.
Geen woord van afkeuring, geen stellingname tegen het idee, geen seconde de overweging "wat doe je jouw partner aan". 

Als laatstejaars ik jullie: is seks verworden tot een ruilmiddel? Tot een verslaving, waarbij je gewoon de spuit omruilt voor je een nieuwe shot neemt?
Waar blijft dan nog het vrijen met liefde voor elkaar, met tederheid en intimiteit, met het delen van liefde, geluk en genot, uniek en alleen tussen jou en je partner?

Betalen we nu de prijs voor de ongelimiteerde impliciete verwijzingen naar seks in bijna elke reclame uiting, bij elk entertainment (behalve de open dag van de EO)? Alles moet sexy zijn. 
Brengen we sex terug tot het banale dierlijke en vergeten we de menselijke toegevoegde waarde  Liefde?

Experimenteer met sex als je vrij bent. Als je niemand aan je gebonden hebt. Vindt uit wat je wilt, waar je gelukkig mee bent. Homo, lesbisch, hetero, dat maakt niet uit. Maar blijf mens: blijf trouw aan je partner, geef hem/haar je liefde en respect zolang je een partner hebt. En ja, je zult fouten maken; maar hopelijk zul je je schamen, er van leren en vergeeft je partner je. Dat hoort bij een mens zijn.

TsoaC zwijgt hier niet over.
 
TsoaC is te volgen op thesmileofaclown.wordpress.com 

Speculanten en Rating Agencies

TsoaC zegt:

Speculanten en Rating Agencies: een nieuwe, subjectieve en oncontroleerbare machtsfactor.

De afgelopen paar jaar heeft zich een fenomeen ontwikkeld tot een machtsfactor dat zijn weerga niet kent.

In het verleden was de economische macht redelijk helder verdeeld. Na de industriële revolutie ontwikkelden technologische bedrijven zich tot spelers van formaat. Met het voortschrijden van de techniek ontwikkelde de internationale handel zich verder en ontstonden ook hier spelers van importantie. Centrale banken werden na de invoering van de gouden standaard, maar meer nog na het loslaten van de volledige dekking van het papiergeld een partij die de economie (mede) stuurde. En regeringen konden in de tweede helft van de 20e eeuw via hun monetair beleid ook invloed uitoefenen op de economische ontwikkeling.

De huidige globalisering en de digitale revolutie, welke beider ontwikkeling de laatste decennia nauw samenhangen, hebben echter onvoorziene consequenties. Informatie gaat razendsnel de wereld over. Media hebben zeer vergaande invloed op het  economisch sentiment. Steeds meer nieuwe spelers kunnen 24/7 via oude media (tv, radio, krant, weekblad) en de nieuwe media (blogs, tweets, youtube, skype, whatsapp, etc. via laptop, tablet, smartphone) hun meningen geven.  
Negatief nieuws gaat tegenwoordig als een "wave" de wereld door. Het is niet meer belangrijk of het feiten betreft; wat telt is hoeveel publicity gegenereerd wordt. We leven in de emotie maatschappij.

En dit is nu spekkie voor het bekkie voor de nieuwe machtsfactor.
Speculanten bepalen de richting van beurskoersen, de prijs van olie, de prijs van voedsel, etc, met hun termijn-transacties. Korte termijn winst is hun doel.
Rating Agencies communiceren hun "onderzoeken" en de daaruit door henzelf getrokken conclusies en bepalen daarmee welke rente een land moet betalen voor de financiering van hun schulden. Hoe veel een international voor vreemd vermogen dient te betalen. Wat een macht! En  macht levert opdrachten op, levert omzet op.

Ziehier, 2 groepen machthebbers welke onvoorstelbaar veel voordeel kunnen hebben bij samenwerking. Onrust en emotie levert beiden enorme winstmogelijkheden op. De economische markten reageren wel. De klassieke partijen (de staat, gemeenten, woningcorporaties, beleggingsfondsen, bedrijven, pensioenfondsen, etc.) doorzien de gewijzigde spelregels op de financiële markten onvoldoende. Herkennen de consequenties niet.

Het wordt hoog tijd om beperkende maatregelen te nemen. Om zorg te dragen dat niet een individueel belang gediend wordt, maar het algemeen belang. Te beginnen met controle op rating agencies. Te vervolgen met stabilisering en maximale ranges waarin rente mag fluctueren. Met bestrijding van buitenproportionele speculatie. Laten we de wereld wat mooier maken voor alle mensen. Want wie betaalt anders de rekening? Uiteindelijk altijd en alleen wij: via hogere belastingen, lagere pensioenen, hogere prijzen (denk aan benzine, voedsel, energie, woonplaatsen, gemeentelijke belastingen, btw), sociale onrust en hogere werkeloosheid.

TsoaC heeft gezegd.